W warunkach metamorficznych krystały kwarcu (SiO2) pochodzące ze skał magmowych lub osadowych są trwałe i nie ulegają przemianom. Autogeniczne, krzemionkowe minerały skał osadowych: opal i chalcedon przekrystalizowują w kwarc β (SiO2). Kwarc jest jedynym minerałem krzemionkowym skał metamorficznych.
KWARC
CECHY MAKROSKOPOWE
- Postać występowania kwarc α krystalizuje w układzie heksagonalnym a kwarc α w trygonalnym. Najczęstszą postacią kwarcu α jest podwójna piramida heksagonalna połączona ze łabo wykształconym (krótkim) słupem heksagonalnym. Kwarc β ma silnie wykształcone ściany słupa heksagonalnego, który zakończony jest dwoma romboedrami
- Pokrój kryształów izometrychny (α), słupowy (β). Słupy kwarcu β są z reguły znacznie wydłużone
- Barwa bezbarwny (kryształ górski), często zanieczyszczony domieszkami barwiącymi. Różnorodne odmiany, w związku z ich częstym występowaniem otrzymały swoje nazwy mineralogiczne: biały - kwarc mleczny, szary - dymny, czarny - morion, żółty - cytryn, czerwony - krwawnik, fioletowy - ametyst
- Połysk obie odmiany posiadają połysk na ścianach szklisty, a na przełamie tłusty
- Rysa biała
- Twardość 7,0 - wzorcowa w skali Mohsa
- Łupliwość obie odmiany nie wykazują łupliwści, mają zatem przełam, który w przypadku kwarcu α jest muszlowy, a w przypadku kwarcu β jest muszlowy lub nierówny. Powierzchnie przełamu są z reguły gładkie
- Inne właściwości kruchy