Przedmiot ma na celu zapoznanie studentów z problematyką oceny georóżnorodności jako jednego z kluczowych narzędzi współczesnej geoochrony i planowania przestrzennego. Studenci poznają teoretyczne podstawy georóżnorodności oraz najważniejsze metody i wskaźniki jej oceny. Wskazany zostaje wkład ekologii krajobrazu, geomorfometrii i statystyki w rozwój georóżnorodności jako samodzielnej dyscypliny naukowej.
W części praktycznej zajęć studenci realizują projekt oceny georóżnorodności rejonu Ojcowskiego Parku Narodowego. Analiza obejmuje elementy budowy geologicznej i rzeźby terenu. Różnorodności cząstkowe pozostałych elementów krajobrazu (pokrywy glebowej, sieci hydrograficznej i klimatu) można liczyć w sposób analogiczny do przedstawionego dla budowy geologicznej i rzeźby terenu.
Dla cech krajobrazu opisanych za pomocą zmiennych zregionalizowanych skokowych (np. jednostki litofacjalne, stratygraficzne, geostanowiska) stosowane są kryteria oparte na liczbie elementów, liczbie kategorii oraz entropii (SHDI). Natomiast dla zmiennych zregionalizowanych ciągłych (np. wysokość n.p.m., nachylenie, ekspozycja i krzywizna stoków) wykorzystuje się skalarne i cyrkularne statystyczne miary zmienności, takie jak odchylenie standardowe czy odchylenie standardowe cyrkularne.
Uzyskane wartości kryteriów cząstkowych poddawane są bonitacji przedziałowej, standaryzacji oraz agregacji kryteriów cząstkowych, co prowadzi do opracowania syntetycznych ocen różnorodności budowy geologicznej i rzeźby terenu. Ostatecznym etapem jest agregacja wyników i utworzenie kartogramu georóżnorodności, który stanowi podstawę interpretacji i oceny potencjału geoochrony badanego obszaru.